Rastgelelikten Surete: İlişkide "Olacaklar"ın Mimarisi
Kırkın ortasında oturup geriye baktığımda, hayat dediğimiz bu büyük kumaşın her bir lifinin belirli bir bilinçle atıldığı o ihtiyatlı dokunuşu görüyorum. Özellikle uzun soluklu bir birliktelik sürerken, başlangıçtaki o mükemmel senaryo taslağıyla ilerlemek kolaydır. Her şey öngörülür, her vedanın bir sebebi vardır ve en önemlisi, her gelişin beklendiği yerde oluştuğu hissine kapılırız. Ta ki o "rastgele" olana denk gelene kadar.
Bizler, aşkın bu öngörülebilirlik yanılsamasına çok düşkünüz. İlişkiyi, kusursuz bir saat mekanizması gibi kurarız; her dişlinenin kendi görevini bilmesini, belirlenmiş zamanda dönmesini bekleriz. Bu mükemmeliyetçi beklenti çok güvenli bir limandır gibi görünür, değil mi? Sanki eğer her şeyin bir nedeni varsa, o halde kontrol elimizde demektir.
Ancak yaşam, çoğu zaman aceleyle yetiştirilmiş bir bahçe gibi değildir; o daha çok gelgitlerle şekillenen tuzlu bir denizdir. Ve bu denizde, pusuladan ziyade o anki akıntıya teslim olmak gerekir bazen. İşte bu noktada, rastgelelik devreye girer ve bizim o özenle çizdiğimiz haritaları anlamsızlaştırır.
Kontrolün Bıraktığı Boşluklar
Rastgeleliği bir düşman olarak görmek, onu tamamen dışarıda tutmaya çalışmaktır. Oysa ilişkiler, iki farklı bilinç akımının buluşmasıdır; bu akımlar doğal haliyle çizgisel değildirler. Onlar, değişken hızlara sahiptirler ve bazen beklenmedik bir rüzgârla yön değiştirirler.
Benim gözlemlediğim kadarıyla, en sağlam yapılara sahip ilişkiler bile, belli bir noktada bu "kontrol boşluğunu" kabul etmeyi öğrenmek zorundadır. Bu, teslimiyet gibi algılanmamalıdır; bu, aksine bilinçli bir güven meselesidir. Sanki diyelim ki, çok uzun süre sadece sabit bir frekansta müzik dinlediniz. O ritme alışınca, o ritmin dışından gelen ince bir melodi size garip gelir, hatta tehditkâr bile gelebilir. Bu yeni ses, ilişkinin direnç gösterdiği değil, onun genişlemesini isteyen bir potansiyeldir.
İlişkideki rastgele olaylar – partnerinizin iş sonrası aniden sessizleşmesi, uzun süredir konuşulmayan bir konunun beklenmedik bir anda gündeme gelmesi, veya sadece omuzunuza yaslanıp hiçbir şey söylememesi bile – bunlar küçük çatlaklar gibi görünebilir. Ancak bu çatlaklar, aslında yeni bir dinleme moduna geçiş sinyalidir.
Bu anlarda yapmamız gereken, o olayı hemen "yanlış anlaşılma" bandına sokup onu düzeltmeye çalışmak değil; o anki görüntüyü, bir kare olarak kabul etmek ve bize ne anlatmaya çalıştığını çözmeye çalışmaktır.
Bu, iki kelimeyle özetlenebilir: Gözlemlemek ve sabırla beklemek.
Eğer her şeyin mükemmel bir senaryoda gelişmesini beklerseniz, hayatın size sunduğu o öngörülmemiş ama potansiyel olarak çok daha zengin olan tabloları görmezsiniz. Rastgelelik, ilişkinin "arka plan müziği" değildir; o, bazen şarkının kendisini oluşturan en beklenmedik notadır. Ve bilgeleşmek, o notaları dinlemeyi öğrenmektir.